ο ακραίος αυνάνας

είναι ένας που δεν του έχω μιλήσει ποτέ. πέρα απο “καλημέρα” και “επ-ωπ” στη τουαλέτα. βασικά δεν χρειάζεται να τον πετύχω στη τουαλέτα για να καταλάβω πως έχει πάει, αφήνει πάντα τα σημάδια από το βρωμερά του παπούτσια πάνω στη λεκάνη. προσπαθούσα να καταλάβω γιατί κάποιος αποφασίζει να ανέβει στη λεκάνη χωρίς να θέλει να κρεμάστει από την λάμπα. γιατί ο τύπος σίγουρα δεν θέλει να αυτοκτονήσει, δυστυχώς μάλλον προτιμά να καταπιέζει τους γύρω του με την αφόρητη και πληθωρική του παρουσιά, την μπυροκοιλιά που τον κατευθύνει, τις τρίχες στη μύτη του που μοιάζουν με κλαδιά που ξεπροβάλουν απο σπηλιές, τους άθλιους ήχους που βγάζει καθώς αναπνέει. σκέφτηκα πως ίσως είναι από τους που αυνανίζονται στη δουλειά. και είναι πολλά χρόνια, μπορεί να βαρέθηκε τον πατροπαράδοτο τρόπο και να ψάχνει νέες συγκινήσεις. να το κάνει πιο δύσκολο, πιο extreme. αυτές είναι οι καλύτερες μαλακίες, όταν παίζει κίνδυνος. όπως παλιά, με το ένα χέρι στο κοντρόλ, το άλλο στο μόριο, τη τηλεόραση στο new channel και τη πόρτα ξεκλείδωτη. ωραίες εποχές. αθώες. σχεδόν ζηλεύω τoν ακραίο αυνάνα.