Σκουπίδι

Posted in Uncategorized on Ιουνίου 28, 2009 by human02d

painting09

Σε εγκλήματα , σε πολλά αθλήματα και φυσικά σε ολόκληρη τη ζωή, μετράει η πρόθεση περισσότερο απο τη πράξη. Δε θα διαφωνήσω. Μεσημέρι στο δρόμο. Το μπροστινό αυτοκίνητο σταματάει μπροστά απο ένα ανοικτό σκουπιδοντενεκέ. Ο νεαρός οδηγός πετάει 1/2λιτρο μπουκαλάκι νερό και αστοχεί. Whatever , μπορει να συμβεί στο καθένα. Μετά απο 20 μέτρα, σε φανάρι, πετάει καλαμάκι στο δρόμο. Αυτό μαλάκα ΔΕ μπορει να συμβεί στο καθένα.  Πρίν ξεκινήσει, φεύγει απο το χέρι του, με στόχο φυσικά το δρόμο, ένα πακέτο τσιγάρα, επιμελώς τσαλακωμένο για να μέιωθεί ο όγκος του απορρίματος. Περισσότερο απο το μέγεθος των σκατών που κουβαλούσε στο κεφάλι του, με ενόχλησε που λόγω…..μπορώ να βρω χίλιες δικαιολογίες…..δε έκανα τίποτα. Το λιγότερο θα ήταν να βρεθεί μέσα στο κάδο ο ίδιος. Με τα υπόλοιπα σκουπίδια.

Insect Family

Posted in Uncategorized on Ιουνίου 18, 2009 by human01d

γενικά μισώ τους γείτονες. είναι άγνωστοι άνθρωποι, που αναγκαστικά τους τρως στη μάπα, μένουν ενοχλητικά κοντά σου και σπάνια σου είναι χρήσιμοι. εκτός και αν είναι νυμφομανείς, έχουν τεράστια βυζιά  και δηλώνουν πάντα πρόθυμοι να σε προμηθεύσουν με ζάχαρη. η οικογένεια που ζει στο πάνω όροφο από το σπίτι μου, δεν ξέρω αν έχει τεράστια βυζιά, γιατί δεν την έχω δει ποτέ μου. βασικά μπορεί και να τους έχω πετύχει μπαίνοντας στη πολυκατοικία, αλλά ποτέ δεν τους κοιτάω στο πρόσωπο, γιατί όπως είπα, μισώ τους γείτονές μου. ξέρω όμως αρκετά πράγματα γι αυτούς. παράδειγμα γνωρίζω ότι έχουν δύο καθυστερημένα μούλικα, που κάθε πρωί ξυπνάνε ουρλιάζοντας και κλαίγοντας. σε αυτό μάλλον βοηθάει και η επίσης καθυστερημένη μάνα τους που  φαντάζομαι πως τα ξυπνάει  με καυτό λάδι ή  τηγανιές στο κεφάλι κατά την διάρκεια των πρωινών της σχιζοφρενικών κρίσεων (07.40-κάθε μέρα). ξέρω επίσης πως τα έχει έγκλειστα  και απομονωμένα από τον έξω κόσμο, αφού έχει μετατρέψει το σπίτι της σε παιδική χαρά. τα απογεύματα τα ακούς να παίζουν μπάσκετ, τα μεσημέρια κάνουν βόλτες με το ποδήλατο, ενώ τα σαββατοκύριακα είναι αφιερωμένα στο μπόουλινγκ και τις μπίλιες. ξέρω ότι έχουν ένα πατέρα που μάλλον ήταν ο καρπός της πρώτης παθιασμένης σεξουαλικής επαφής γυναίκας με γορίλα. το καταλαβαίνεις αυτό ακούγοντάς τον να βγάζει άναρθες κραυγές καθόλη την διάρκεια της ημέρας, προσπαθώντας να μάθει στα παιδιά του να φέρονται. ξέρω ότι όλοι τους είναι λάτρες της πρωινής μουσικής, για την ακρίβεια λάτρες της ακρόασης τυχαίων ραδιοφωνικών σταθμών λίγο μετά τις 7μιση με την ένταση σχεδόν στο τέρμα. τέλος, ξέρω ότι κάποιος από αυτούς κατουράει για περίπου 3 λεπτά κάθε βράδυ, στις 1 μετά τα μεσάνυχτα. η κρεβατοκάμαρα μου είναι κάτω από την τουαλέτα τους, και πολλές φορές, όταν βρίσκομαι σε φάση REM, ο ήχος είναι τόσο ενοχλητικός και μεγάλος σε διάρκεια, που κουκουλώνομαι στα σεντόνια μου, για να αποφύγω τις σταγόνες «χρυσής βροχής» που πέφτουν βασανιστικά από τον πάνω όροφο…

ο ακραίος αυνάνας

Posted in Uncategorized on Ιουνίου 17, 2009 by human01d

είναι ένας που δεν του έχω μιλήσει ποτέ. πέρα απο «καλημέρα» και «επ-ωπ» στη τουαλέτα. βασικά δεν χρειάζεται να τον πετύχω στη τουαλέτα για να καταλάβω πως έχει πάει, αφήνει πάντα τα σημάδια από το βρωμερά του παπούτσια πάνω στη λεκάνη. προσπαθούσα να καταλάβω γιατί κάποιος αποφασίζει να ανέβει στη λεκάνη χωρίς να θέλει να κρεμάστει από την λάμπα. γιατί ο τύπος σίγουρα δεν θέλει να αυτοκτονήσει, δυστυχώς μάλλον προτιμά να καταπιέζει τους γύρω του με την αφόρητη και πληθωρική του παρουσιά, την μπυροκοιλιά που τον κατευθύνει, τις τρίχες στη μύτη του που μοιάζουν με κλαδιά που ξεπροβάλουν απο σπηλιές, τους άθλιους ήχους που βγάζει καθώς αναπνέει. σκέφτηκα πως ίσως είναι από τους που αυνανίζονται στη δουλειά. και είναι πολλά χρόνια, μπορεί να βαρέθηκε τον πατροπαράδοτο τρόπο και να ψάχνει νέες συγκινήσεις. να το κάνει πιο δύσκολο, πιο extreme. αυτές είναι οι καλύτερες μαλακίες, όταν παίζει κίνδυνος. όπως παλιά, με το ένα χέρι στο κοντρόλ, το άλλο στο μόριο, τη τηλεόραση στο new channel και τη πόρτα ξεκλείδωτη. ωραίες εποχές. αθώες. σχεδόν ζηλεύω τoν ακραίο αυνάνα.

Ποδο-φετιχιστής

Posted in Uncategorized on Ιουνίου 17, 2009 by steliott

redneckfeetΠόδια, παντού πόδια. Και σαγιονάρες. Άντρες και γυναίκες που παραδόξως δεν ντρέπονται για τα κακοφτιαγμένα βρωμερά πόδια τους, τα βγάζουν έξω να λιαστούν, να ξεμυρίσουν, να χαλάσουν τη μέρα μας. Πρασινωπές φτέρνες κάνουν την εμφάνισή τους σε φανάρια, όταν η μηχανή μπροστά σταματήσει και η κοπέλα / κυράτσα αποφασίσει να παίξει με το πασούμι. Σε κάθε φλαπ φλαπ νιώθεις τα εκατομμύρια νεκρά κύτταρα να αποκολλώνται από τα πόδια και να γίνονται σωματίδια που αιωρούνται στον αέρα, αυτόν που αναπνέουμε. Άντρες με σάπια νύχια και μύκητες που κάνουν το φαγοπότι της ζωής τους ανάμεσα στα δάχτυλα επιτίθονται οπτικά σε κάθε σε κάθε στάση, σε κάθε τετράγωνο πεζοδρομίου, σε σημείο που έχεις μόνο δύο επιλογές. Είτε να γυρίσεις το κεφάλι από την άλλη (αδύνατο), είτε να πιάσεις ένα φλογοβόλο και να καυτηριάσεις την ασχήμια των ποδιών μέχρι να γίνουν λευκά και λεία, σαν μάρμαρο Πάρου.

επανάσταση του κώλου

Posted in Uncategorized on Ιουνίου 16, 2009 by human01d

η αισιόδοξη μαλάκω

Posted in Uncategorized on Ιουνίου 16, 2009 by human01d

είναι μία που ξέρω και είναι αισιόδοξη. κανονικά το ποστ θα έπρεπε να τελειώνει εδώ, δεν υπάρχει μεγαλύτερη μαλακία από την αισιοδοξία τις μέρες που ζούμε. ένας φυσιολογικός πρωινός διάλογος σήμερα πρέπει να  ξεκινάει με «…μέρα» και να συνεχίζεται με «καλημέρα γαμώ το χριστό σου». ή με «καλώς τ’ αρχίδια μας τα 2». αυτό δεν ισχύει όμως στην περίπτωση της αισιόδοξης μαλάκως. γι’ αυτήν μια καινούργια μέρα είναι μια νέα αρχή, μια επιπλέον σκηνή στο πολύχρωμο μιούζικαλ της ζωής της, ή ακόμα καλύτερα μια καινούργια πρόκληση. την φαντάζομαι να κοιτάζεται πριν φύγει από τη δουλειά στο καθρέφτη της, λέγοντας «you go girl! You are the best! The best you hear me?”. για την αισιόδοξη μαλάκω, τίποτα δεν σημαίνει κάτι παραπάνω, από το αστραφτερό ελληνικό ήλιο και τις γαλάζιες μας θάλασσες. «ζούμε στην ομορφότερη πόλη στο κόσμο, γιατί να είμαι μίζερη; και ντάξει δεν είμαστε και τέλειοι, η αλήθεια είναι ότι είμαστε λίγο «ζαμάν φου» αλλά τι να κάνουμε;  αυτό είναι που κάνει τη διαφορά, το αλατοπίπερο της ζωής, το ελληνικό ταμπεραμέντο, χαχ» (συνοδεύεται με τιτίβισμα στα μάτια, αστραφτερό χαμόγελο και τσαχπινιά). κάθε πρωί , πέρα από το ότι δεν μπορεί να συγκρατήσει την βρωμερή ανάσα μέσα στο μονίμως χαμογελαστό στόμα της, έχει πάντα όρεξη να συναναστραφεί με τους συναδέρφους της, τους αγαπάει όλους, δεν θάβει κανέναν, ακόμα και αυτό τον παχύσαρκο βαρετό με τα στραβά γυαλιά (coming up), που φοράει φόρμα και βρωμάνε οι μασχάλες του. ακόμα και αυτός αξίζει της προσοχής της, θα βρει κάτι να τον ρωτήσει, θα του δώσει αφορμή για ένα δίλεπτο τσιτ-τσατ που θα του φτιάξει τη μέρα, και αρκετό υλικό  για να πιτσιλίσει τα σεντόνια του το βράδυ. αυτή όμως δεν το σκέφτεται έτσι, δεν πάει στο μυαλό της ότι όλοι οι άντρες που της μιλάνε και γελάνε με τα αστεία της, το κάνουν γιατί θέλουν να την γαμήσουν και όχι επειδή την «συμπαθούν σαν άνθρωπο», μάλλον στο μυαλό της οι άντρες δεν έχουν πέοι, αλλά ροζ καρδούλες έτοιμες να ραγίζουν με κάθε της χαριτωμενιά. Θλιβερή αισιόδοξη μαλάκω…

έξτρα τυρί

Posted in Uncategorized on Ιουνίου 16, 2009 by human02d

/Τηλέφωνο/
– Παρακαλώ.
– Έλα λίγο πάνω.
– Ναι. (Τι σκατά θέλει πάλι)
– Λοιπόν πετάξου στα Goody’s και πάρε μου μια μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα…..
– (What the fuck!)
– …δίνουν και τυρί…..αλλά προσπάθησε να πάρεις και ένα extra.
– Θα ζητήσω.
– Χωρίς να το πληρώσεις…..στο έτσι.
– (Μα πόσο γύφτος) Οκ.

– Παρακαλώ!
– Mια μακαρονάδα με σάλτσα….κόκκινη.
– Αμέσως…..
– ……
– Κάλη σας όρεξη.
– (Λουσμένος ντροπή)…ε, μήπως θα μπορούσα να έχω και ένα τυρί ακόμα?
– Μμμμμ, ναι….οχι….
– Δε πειράζει, δε πειράζει, ευχαριστώ.
– …δε ξέρω πως να το περάσω. Μήπως ένα κριτσινάκι;
– Όχι , δε πειράζει . Ευχαριστώ πολύ.

– Ηρθες;
– Ναι, …ορίστε.
– Σ’ευχαριστώ.
– Τίποτα.
– ….ρε συ;  Δε πήρες δεύτερο τυρι;!;
– Δε μπορούσε να μου δώσει…
ΠΩΩΩΩΩΩΩ…….δε μου φτάνει το ένα!!! Είναι πολύ λίγο!!!
– (» I never had a gun, now i wanna hear gunshots»)
– Να σου πω…
  (πλησιάζει, πιάνει ώμο και με ύφος νταβαντζή, μου δίνει μάθημα ζωής.)
   Πρέπει να μάθεις στη ζωή σου, να διεκδικείς!
– Το ‘πιασα. (Άν είμαι γύρω όταν πεθαίνεις, θύμησέ μου να ζητήσω για πάρτυ σου extra μνήμα , έτσι , για να διεκδικήσεις καλύτερη προσφορά απο το νεκροθάφτη)